Lieve lezers,
Een persoonlijk verhaal. Een verhaal wat mij het meeste verdriet maar ook het meeste liefde en geluk heeft gegeven. Ik hoop dat jullie er inspiratie en positiviteit uit kunnen halen...
xx
De vlinder aan de sterrenhemel
Een moment dat mijn leven stil stond. Een moment van ongeloof, pijn en verdriet. Die dag in 2008. Die zwarte dag. Een dag waarvan je nooit gedacht had dat hij zou komen.
Het was een zonnige dag, strak blauw en een graad of 20. Ik was met mijn zus, tante en oom naar een pretpark geweest. We werden lekker verwend die dag. Attractie in, ijsje erbij, een suikerspin in ons hand. We hebben veel gelachen, wat vonden wij het leuk in dat pretpark. Mijn ouders waren die dag met totaal andere dingen bezig, maar dat hielden ze nog even ver weg van ons. Toen we thuis kwamen, moest pap even met ons praten. “Ik ben ziek en ik word niet meer beter”, zijn de woorden die ik me nog herinner. “Het is kanker.” Ik was toen zeven jaar en hoewel ik niet precies wist wat kanker inhield, wist ik genoeg. Dit is foutenboel. We moesten huilen, samen. Hoe kan mijn grote, stoere, sterke, vitale, jonge papa kanker hebben? Hoe is dat mogelijk?! Een jonge man, net 38 geworden, nog in de bloei van zijn leven. Elke dag sporten, hard aan het werk. En dan ineens kanker. Dat kan toch niet? En ook niet een beetje kanker, heel veel kanker. Zo veel dat de artsen zeiden dat hij nog maar een paar maanden te leven had. Dit sloeg in als een alles verwoestende bom, een atoombom. Bij mijn hele familie. Mijn moeder in tranen. Er was vooral heel veel ongeloof, iedereen was in de war. Het besef van dit vreselijke nieuws moest nog indalen. Die zwarte dag.
Het enige mooie aan die dag was het weer. Toen ik naar de wc liep, zag ik dat mijn vader voor de deur op ons bankje zat. Nog aan het genieten van de laatste zonnestralen met een wijntje in zijn hand. Ik ging naast hem zitten. We knuffelde elkaar, veel woorden waren niet nodig. “Het komt goed lieve Laar”, ik zag het verdriet in zijn ogen. “Kleine stapjes”, zei ik. “We gaan in kleine stapjes. Van dag tot dag kijken we. Eerst word je 39, dan 40 en zo gaan we door totdat je misschien wel 50 bent. Maar we maken kleine stapjes.” Hij lachte en gaf me een kus en een knuffel. “Dat vind ik een hele goede Laar.” En zo zaten we nog even samen te genieten, op ons bankje.
“Ik wil nog alles uit het leven halen, doorgaan met het normale leven, maar wel ultiem genieten van elke dag”, dat was wat hij tegen ons zei en dat was hoe we gingen doen. We hebben onvoorstelbaar veel reisjes en uitjes gemaakt. Zo veel gelachen, gehuild, we hebben alles meegemaakt samen. In 2013 zijn we zelfs nog naar Bali gegaan. We zijn naar Thailand gegaan, naar Spanje, we hebben een reis gemaakt door heel Europa. En de jaren gingen voorbij. Wat nou een paar maanden te leven? Dacht ik bij mezelf.
Pluk de dag, geef niet op, leef je leven, laat je niet kisten. Dit zijn de motto’s van afgelopen jaren geweest en deze gaan ons gezin nog lang naleven. De afgelopen jaren ging het iets bergafwaarts. Papa kon nog heel veel, maar niet alles meer. Na ons tripje naar Berlijn in 2015 ging het al snel minder. Lopen ging lastig. De kanker was flink uitgezaaid. “Op het moment dat ik niet meer zelf kan lopen of zelfs niet meer naar de wc kan gaan, is het voor mij, hoe graag ik zo lang mogelijk bij jullie wil zijn, klaar.” “Dat weten we en respecteren we”, zeiden wij dan. Ik heb trouwens een jonger broertje en een oudere zus, misschien niet geheel onbelangrijk om nog even te vermelden. Ook heb ik een ontzettend stoere, lieve en sterke moeder. Wij wisten dat wanneer hij zelf niks meer kon, hij het leven niet meer zag zitten. Het was niks voor hem, het leven als een kamerplant. Dat gunde wij hem ook niet. Een jonge, sterke, vrolijke man zou niet in de hoek van de kamer in een bed moeten liggen. Hopelijk wordt dit dan ook zo lang mogelijk uitgesteld.
Bam. De nachtmerrie werd werkelijkheid. In januari belandde hij in het ziekenhuis. Een hersentumor, verzwakt immuunsysteem, andere complicaties. Ik bezocht hem elke dag in het Antoni van Leeuwenhoek. Hij kon nog steeds lachen en maakte grapjes zoals ik van hem gewend was. Het zal vast wel weer goedkomen, dacht ik. En zo gingen er weer een paar weken voorbij. Dag in dag uit gingen we naar het ziekenhuis. Tot de volgende bom weer insloeg. Pap belandde op de IC. Van het Antoni ging hij naar het AMC.
21 maart, de dag van het begin van de lente. Daarnaast was het de verjaardag van papa. 45 jaar! We vierde het met de hele familie op de IC. De verpleging vertelde dat ze dit nog nooit hadden meegemaakt. We hadden zijn hele kamer versierd en kwamen aan met een grote taart. Mama had vlaggetjes gemaakt van allerlei foto’s en mijn zus, broertje en ik hadden een fotocollage op doek gemaakt. Stuk voor stuk hadden we rond de 40 foto’s per doek opgeplakt en mooi versierd. We hadden gelukkig ontzettend veel foto’s met hem. Het was een mooie dag.
De dagen die volgde ging het moeizamer met hem. Nog steeds was hij zijn grapjes, grote glimlach en het geflirt met de zusters (dat was natuurlijk een grapje, maar zo was hij) niet verleerd. Er kwamen meerdere complicaties, streptokokken en salmonella. Niet erg zou je denken, helaas wel voor een kankerpatiënt. Zijn lichaam was op. Doordat de kanker ongeveer zijn hele bekken en andere botten had opgevreten, had hij geen kans meer op lopen. Midden april werd hij naar huis gebracht met een ambulance. Een ziekenhuisbedje stond klaar in onze gezellige woonkamer aan het raam. Eindelijk thuis. Bij ons.
Alhoewel we wisten dat zijn laatste dag op 30 april zou zijn, bleef hij met een fysio trainen om nog enigszins te kunnen bewegen. Dit was typerend voor de persoon die hij was, geen opgever en een levenslust tot op het laatste moment. Met de fysio kon hij voorzichtig rechtop in bed komen en met een rollator kleine stapjes zetten. Tot hij na een paar dagen viel. We schrokken ons kapot. De verpleging en fysio zeiden dat het niet meer handig was om te bewegen. Je zag de teleurstelling in zijn ogen, maar het was beter zo. Op 30 april zou de dokter komen en zou hij euthanasie plegen. Dit is wat hij wilde en wij wisten dat deze dag ooit een keer ging komen. Wij wilde dit leven ook niet voor hem. Die paar weken of maanden die hij misschien langer kon leven, het was dit niet waard.
De twee weken die we nog hadden thuis met hem waren te mooi om goed te verwoorden. We deden spelletjes, zaten met de hele familie om het bed, aten lekker, de opa’s en oma’s kwamen elke dag over de vloer, iedereen kookte voor ons, we dronken, we zongen. We speelde elke dag muziek af. Er was geen verdrietige sfeer, soms natuurlijk wel. Dan huilde we even. Vooral mama en papa samen. Mijn zus, broertje en ik hebben nog alles aan hem kunnen vragen wat we wilde. Ik heb alles in een boekje geschreven. We hadden altijd afgesproken dat pap zou transformeren in een vlinder, want die vonden we zo mooi. Een vlinder die vanaf de eerste dag van de lente bij ons zou komen in de tuin. Een mooie grote vlinder. Dit paste bij zijn karakter: gelukkig, vrij en liefdevol. Een nieuw leven. Mijn broertje sprak met hem af dat wanneer papa bij ons was hij drie keer zou knipperen met het licht.
Het laatste berichtje van mijn vader op 30 april, aan de volgers van zijn blog, omschrijven goed hoe onze gesprekken de afgelopen zeven jaar waren: “Ik heb 45 jaar een heel goed leven gehad waar ik alles uit heb geprobeerd te halen. Dat is aardig gelukt volgens mij. Ik ben maar 45 geworden maar heb een heel goed, fijn en succesvol leven gehad. Ik had daarvoor geen 80 hoeven worden. Ik heb nagenoeg alles gedaan wat ik leuk vond en daar heb ik enorm van genoten. Ik heb talloze leuke en interessante mensen ontmoet, vrienden gemaakt en ik had een heel fijn gezin en een goede familie. Ook heb ik veel reizen gemaakt. Zowel zakelijk als privé. Zeker in mijn periode met Bettina zijn we privé heel veel weg geweest. Ook ging Bettina wel eens mee als ik zakelijk op pad ging. Naar Shanghai onder anderen. Heerlijk vond ik dat. Hoewel ik in ruim 50 landen ben geweest in de lijst met landen waar ik heen zou willen nog lang.... Dat komt er dit leven helaas niet meer van. Volgende keer beter. Ik ben mijn werkgever heel dankbaar voor de wijze waarop ze met mij zijn omgegaan; echt geweldig. Ik ben daar enorm dankbaar voor. Het heeft me enorm geholpen dat ik een gewoon leven heb kunnen lijden die 7 jaar. Ik heb geen idee hoe het is om dood te gaan, maar ik ben er niet bang voor. Ik zie wel.
Ik moet iedereen die me lief is en met name mijn gezin, mijn familie en goede vrienden achterlaten en dat doet pijn. Dat maakt me enorm verdrietig. Ik zal ze vreselijk missen. Maar als ik het nu niet doe dan gebeurt het binnen een paar maanden op een minder prettige manier die ik niet kan regisseren.
Ik wil iedereen die mij trouw heeft gevolgd via mijn weblog daarvoor heel hartelijk danken. Ik hoop dat het jullie goed zal gaan. Geniet van het leven, doe dingen die je leuk vindt, blijf dicht bij jezelf en geef nooit op. Het ga jullie goed!”
Het deed pijn, ontzettend veel pijn om hem te zien gaan. Maar toch was ik zo ontzettend trots op hoe het is gegaan. Hij is zeven jaar langer dan geplant bij ons geweest en wat hebben we genoten. De herinneringen blijven we koesteren, voor altijd in ons hart. Genieten van het leven, dat blijven we doen.
Die avond, op 30 april, gingen we wandelen met het groepje met wie we waren bij pap zijn dood. Oma, mama, mijn zus en broertje en de beste vriend van mam en pap. De zon had de hele dag geschenen en de lucht was helder. Er waren duizenden sterren aan de hemel. We keken naar boven en glimlachte door onze tranen heen: daar ben je dan, lieve Sjoerd.
