Geef ons de nacht terug

Lieve lezers, 

Ik heb een column geschreven over het verlangen naar een veilige nacht. Een nacht waarin je niet meer angstig om je heen hoeft te kijken, een nacht zonder neppe belletjes of keihard fietsen. 

Afgelopen tijd stond het nieuws vol over corona. Clubs waren boos dat zij niet open mochten en restaurants wel. Zij kwamen met een protest: "Geef ons de nacht terug". Ik heb mij hierdoor laten inspireren. Ik heb een versie geschreven over de me too kwestie en over de onveilige omgeving waar veel vrouwen zich in bevinden, vooral in de nacht. 

Veel mensen, vooral vrouwen, zullen zich kunnen vinden in mijn column. Ik streef naar een veilige nacht. 

xx

Lara Julie  

Geef ons de nacht terug, een veilige nacht 

Afgelopen weken ontplofte er een mediabom. Een beweging lijkt op gang te komen, steeds meer vrouwen doen hun verhaal over grensoverschrijdend gedrag. En dat is ook niet zo gek. Zet een groep vrouwen bij elkaar en ze hebben allemaal een nare ervaring meegemaakt. Van achtervolging, ongewenste aanraking tot verkrachting. Iedereen kan erover meepraten. Jij en ik ook. 

 

(On)bezorgde nachten

Afgelopen weken roept de nachtindustrie steeds harder dat ze de nacht terug willen. Vrouwen roepen dit al jaren. Je kent het wel, die veilige nachten zonder geknijp, gekijk en gevolg. Veilig, alleen in het donker over straat, zonder een sleutelbos in je hand. Je telefoon in je zak gelaten en met een gerust hart lopend of fietsend naar huis, zonder om je heen te kijken. Wanneer heb jij dit voor het laatst meegemaakt? Het merendeel van de vrouwen heeft nog nooit een rustige, onbezorgde nacht meegemaakt. 

 

Overlevingsmodus 

Grenzen worden snel overschreden. Elke vrouw stippelt op weg naar huis de veiligste route uit. Je belt iemand wanneer je onderweg bent naar huis, maar tegelijkertijd vind je dat je je eigenlijk niet zo moet aanstellen. “Je bent toch een sterke, stoere vrouw?!” Wanneer je voor je deur staat kijk je angstig over je schouder om te kijken of er niet een creap achter je staat. Deze overlevingsmodus valt jezelf niet eens meer op. Het is allemaal erg normaal geworden.  

 

Eigen schuld dikke bult

De meest verschrikkelijke verhalen zijn de afgelopen weken in de media tevoorschijn gekomen. Dit leidde tot vele boycots en verafschuw. Helaas waren deze verhalen voor velen al een bekend fenomeen. Wat leidde tot verafschuw aan het begin, zo kwam er een paar weken later een tegenbeweging opgang. ‘Als je je sexy kleed of gedraagt, kijk dan niet vreemd op als je seksueel belaagd wordt’, of, ‘Met zo een decolleté lok je het ook uit’. Want, uiteindelijk is het allemaal aan de vrouw zelf te danken. Of wel: mannen zijn een soort losgeslagen dieren die je duidelijk als vrouw in bedwang moet houden. Hierbij moet je duidelijk “nee” zeggen tegen een man die je wilt zoenen, of een collega die je een dickpick wilt sturen. Anders is het écht je eigen schuld. 

 

Realiteitscheck 

Dit is niet overdreven, maar de realiteit. Het beschuldigen van de slachtoffers moet omgezet worden in voorlichtingen op school en veranderingen in de wet. Ik hoop dat de schokkende verhalen van afgelopen weken effect zullen hebben, zodat we ervan leren. Ondertussen willen wij weer normaal over straat kunnen lopen, zonder pepperspray in onze handen. Dit geldt niet alleen voor vrouwen, maar voor iedereen die zich niet veilig voelt op straat, in de club of op werk. Respecteer elkaars grenzen. Geef ons de veilige nacht terug.